امیری حسین و نعم الامیر

شکر خدا را که در پناه حسینیم، عالم از این خوبتر پناه ندارد.

امیری حسین و نعم الامیر

شکر خدا را که در پناه حسینیم، عالم از این خوبتر پناه ندارد.

امیری حسین و نعم الامیر

سعی‌ام براین خواهد بود که برای رضای خدا بنویسم. معیار سنجشم هم فقط امام خامنه‌ای (حفظه‌الله) خواهد بود. ان‌شاءالله.

محسن علی‌بیگی

طبقه بندی موضوعی
پیوندها

۲ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «فتنه 92» ثبت شده است

بسم الله الرحمن الرحیم


این روزها را با چنین پیش‌فرضی تصور کنید:

میرحسین موسوی پس از اعلام نتایج انتخابات دهم ریاست جمهوری، به رئیس جمهور منتخب مردم تبریک گفته، اما همچنان اوپوزیسیون دولت و نه اوپوزیسیون نظام باقی می‌ماند.

در این‌صورت چنان دور از ذهن نمی‌نمود، که میرحسین موسوی در چنین روزهایی به وزارت کشور رفته و با قدرتی مضاعف برای انتخابات یازدهم آماده شود و البته با آنچه که در دولت دهم گذشت، احتمال موفقیت او قابل توجه بود. اما موسوی و دیگر فتنه‌گران که غالبا دچار افکار مارکسیستی و لیبرالیستی بوده و با اسلام ناب محمدی مشکل دارند، پس از دوره‌ای که به تضعیف نظام پرداخته بودند، طاقتشان طاق شده و زمان را برای تهاجم نهایی جهت براندازی نظام مهیا می‌دیدند. غافل از اینکه، بسیاری از مردمی که با آن‌ها همراه شده بودند نه از روی عناد با نظام، بلکه به سبب اعتراض به دولت نهم با آنان هم‌نوایی می‌کردند.

و خدا را شکر، که دشمنان ما را از حمقا قرار داد.

البته در میان فتنه‌گران کسانی بودند که با نیت‌های خوب اما از روی جهل و توهم، ساز فتنه را کوک کرده و چنان تصور می‌کردند که مملکت در بحران به‌سر می‌برد و تنها خودشان نجات‌دهنده خواهند بود. البته اینان هم نتیجه‌ای به‌جز فتنه و خیانت به بار نیاوردند. « نگاه و بنای بنده بر خوش‌بینی است و به همین علت معتقدم برخی مسائل و حوادث تلخ ماه‌های اخیر، بر اثر غفلت‌های بزرگ برخی اشخاص به‌وجود آمد و باید توجه داشت که در عرصة سیاست، غفلت و اقدامات غیرمتعمدانه نیز، گاه همان نتایج خیانت را به همراه می آورد.»[1]

حال این روزها آقای احمدی‌نژاد در ماجرایی مشابه، تنها راه پیشبرد انقلاب را تفکرات بهاری دانسته و چنین تصور می‌کند که برخی غیرقانونی و از روی پدرکشتگی قصد رد صلاحیت نامزد مطلوب او را دارند. در حالی که مراد مکتب‌نرفتة ایشان و مروج مکتب ایرانی، دارای انحرافات فکری از جمله افکار پلورالیستی و اومانیستی بوده[2] و بنابر نص صریح قانون، باید رد صلاحیت شود.

  • محسن علی بیگی

بسم الله الرحمن الرحیم

جنگ کار تا پیروزی

یکی از سران استحاله‌طلب در برآوردی که از اتفاقات سال 88 داشت، به‌زعم خود به اشتباهی بزرگ پی برد و آن اینکه، در سال 88 جریان برانداز برای پیشبرد اهداف خود، تنها بر روی مردم تهران و آن هم بالانشینان متمرکز شد، در حالیکه باید اعتراضات را به کل کشور سرایت می‌داد. این‌گونه بود که استراتژی این جریان برای سال 92 از «رأی من کو؟» به «نان من کو؟» تغییر یافت و جامعة هدف، مردم عادی و به‌خصوص کارگران تعریف شد. از همین روست که می‌بینیم رسانه‌های ضدانقلاب، بیگانه و برخی از رسانه‌های داخلی بر روی مسائل کارگری متمرکز شده و با تحریک احساسات کارگران و پررنگ کردن مشکلات آنان، به اعتراضات کارگری دامن زده و به‌خیال خام خود با طرح شعارهای پوسیده‌ای همچون «کار، نان، آزادی، حکومت شورایی»، آتش نهفته‌ای در زیر خاکستر مهیا می‌کنند. «دشمن با تحریم و با فشار اقتصادىِ گوناگون سعى کرد مردم را از میدان خارج کند. می‌گویند که ما با مردم دشمن نیستیم. دروغ می‌گویند؛ راحت، با وقاحت! بیشترین فشار براى این است که مردم ناراحت شوند، مردم در تنگنا قرار بگیرند، مردم زیر فشار قرار بگیرند، شاید بتوانند به این وسیله بین مردم و نظام اسلامى فاصله ایجاد کنند. هدف، فشار بر مردم است.»[1] اما آن‌ها نه تنها در این برآورد خود اشتباه کرده‌اند، بلکه از همان استراتژی «رأی من کو؟» نسبت به «نان من کو؟»، چیز بیشتری برایشان می‌ماسید و این رویکرد به ضررشان خواهد بود.

  • محسن علی بیگی