امیری حسین و نعم الامیر

شکر خدا را که در پناه حسینیم، عالم از این خوبتر پناه ندارد.

امیری حسین و نعم الامیر

شکر خدا را که در پناه حسینیم، عالم از این خوبتر پناه ندارد.

امیری حسین و نعم الامیر

سعی‌ام براین خواهد بود که برای رضای خدا بنویسم. معیار سنجشم هم فقط امام خامنه‌ای (حفظه‌الله) خواهد بود. ان‌شاءالله.

محسن علی‌بیگی

طبقه بندی موضوعی
پیوندها

بسم الله الرحمن الرحیم

جنگ کار تا پیروزی

یکی از سران استحاله‌طلب در برآوردی که از اتفاقات سال 88 داشت، به‌زعم خود به اشتباهی بزرگ پی برد و آن اینکه، در سال 88 جریان برانداز برای پیشبرد اهداف خود، تنها بر روی مردم تهران و آن هم بالانشینان متمرکز شد، در حالیکه باید اعتراضات را به کل کشور سرایت می‌داد. این‌گونه بود که استراتژی این جریان برای سال 92 از «رأی من کو؟» به «نان من کو؟» تغییر یافت و جامعة هدف، مردم عادی و به‌خصوص کارگران تعریف شد. از همین روست که می‌بینیم رسانه‌های ضدانقلاب، بیگانه و برخی از رسانه‌های داخلی بر روی مسائل کارگری متمرکز شده و با تحریک احساسات کارگران و پررنگ کردن مشکلات آنان، به اعتراضات کارگری دامن زده و به‌خیال خام خود با طرح شعارهای پوسیده‌ای همچون «کار، نان، آزادی، حکومت شورایی»، آتش نهفته‌ای در زیر خاکستر مهیا می‌کنند. «دشمن با تحریم و با فشار اقتصادىِ گوناگون سعى کرد مردم را از میدان خارج کند. می‌گویند که ما با مردم دشمن نیستیم. دروغ می‌گویند؛ راحت، با وقاحت! بیشترین فشار براى این است که مردم ناراحت شوند، مردم در تنگنا قرار بگیرند، مردم زیر فشار قرار بگیرند، شاید بتوانند به این وسیله بین مردم و نظام اسلامى فاصله ایجاد کنند. هدف، فشار بر مردم است.»[1] اما آن‌ها نه تنها در این برآورد خود اشتباه کرده‌اند، بلکه از همان استراتژی «رأی من کو؟» نسبت به «نان من کو؟»، چیز بیشتری برایشان می‌ماسید و این رویکرد به ضررشان خواهد بود.

سرگذشت این انقلاب الهی نشان داده که همواره مردمانی از طبقه محروم و مستضعف مومنانه پای آرمان‌های آن ایستاده و در برابر کید و بدخواهی دشمنان از آن دفاع کرده‌اند، چه پیش از انقلاب، چه در زمان جنگ و چه در گذر ایام تاکنون. «من در همان روزهاى پیروزى انقلاب، در یک مجموعة کارگرى در قسمت غرب تهران، خودم شخصاً حضور پیدا کردم؛ دیدم دشمنان اسلام و دشمنان انقلاب چه کار دارند می‌کنند؛ چه طرح‌هایى، چه برنامه‌هایى، چه نقشه‌هایى دارند؛ براى اینکه در همین آغاز کار، در همین ابتداى سر زدنِ اولین پرتوهاى انقلاب بتوانند به وسیلة قشر کارگر، نفوذ سیاسىِ وابستة خودشان به برخى از قدرت‌ها را تحکیم کنند. این را من از نزدیک دیدم. و در مقابل دیدم که طبقة کارگر مؤمن ما، به برکت ایمان، به برکت اعتماد به امام بزرگوار و به روحانیت، با چه صراحتى، با چه شجاعتى در مقابل آنها ایستاد؛ و این در طول سال‌هاى متمادى تکرار شد. امروز سى و چهار سال از آن روزها می‌گذرد. خیلى‌ها خواستند، تلاش کردند، پول خرج کردند، براى اینکه بتوانند طبقة کارگر را در مقابل نظام اسلامى قرار دهند؛ اما طبقة کارگر ایستاد.»[2] هرچند در سختی‌ها و شداید، این مستضعفان هستند که رنج و محنت بیشتری به دوش می‌کشند، اما بارها ثابت کرده‌اند که این امت، پشت امام خود را خالی نخواهد کرد، حتی اگر بر حجم مشکلات افزوده شود. «امسال شما دیدید در این راهپیمایى، مردم چه کردند. نمی‌شود گفت مردم از گرانى و مشکلات شکایتى ندارند؛ چرا، گرانى هست، مشکلات اقتصادى هست، مردم هم آن را لمس می‌کنند - مخصوصاً طبقات ضعیف- اما این موجب نشد که مردم بین خودشان و نظام اسلامى فاصله بیندازند.»[3]

از سوی دیگر سوابق این امت انقلابی نشان داده که آن‌ها با شناخت دشمنی‌های مستکبران و عمله‌های داخلی آنان، همواره برای شناخت مسیر حرکت، متوجه ولی امر خود بوده و پا جای پای او می‌گذارند. «مردم می‌دانند که آن دست قدرتمندى که بتواند این مشکلات را حل کند، نظام اسلامى است؛ آن اسلام عزیز و اسلام مقتدر و مسئولانى است که به اسلام پایبندند؛ این‌ها می‌توانند مشکلات را برطرف کنند. تسلیم شدن در مقابل دشمنان، مشکلى را برطرف نمی‌کند.»[4] لذا طرح شعار کاریکاتوری «نان من کو؟»، توپ را به زمین مردم مومنی می‌اندازد که با احساس تکلیف و برای جلوگیری از سوءاستفاده از نامشان، برای برچیدن هرگونه فتنه و فته‌گری خود به میدان می‌آیند و بدین سبب است که این رویکرد، به ضرر فتنه‌انگیزان و مستکبران ختم می‌شود.

بررسی فتنه 88 نشان می‌دهد، -جدای از منافقین و ضدانقلاب که همیشه در صدد ضربه‌زدن به نظام اسلامی هستند- کسانی با شعار «رأی من کو؟» برای اعتراض به خیابان‌ها آمدند که همواره دارای رگه‌هایی از اعتراض و نه عناد، نسبت به دولت و نظام بوده‌اند، که همین جمعیت هم پس از خطبه‌های روشنگرانة امام امت در روز 29 خرداد، ریزش شدیدی کرد. مسلما اگر در سال 92 هم فتنه‌ای در کار باشد، به غیر از همین جمعیت، منافقین و ضدانقلاب، افراد دیگری با شعار «نان من کو؟» به عرصة اعتراض نمی‌آیند. اما افراد این جمعیت که شامل همة طبقات جامعه از دارا و ندار، کارگر و غیرکارگر می‌شود، یک نقطه‌مشترک دارند و آن هم اینکه، خود و یا اطرافیانشان مخاطب رسانه‌های بیگانه و ضدانقلاب بوده و ماهواره دارند. اینجاست که باید مسئولان سرها را از برف بیرون کرده و برای این مشکل چاره‌ای اساسی بیاندیشند.

اسناد:

1. بیانات امام خامنه‌ای (مدظله‌العالی) در دیدار کارگران و فعالان بخش تولید کشور، 7 اردیبهشت 92

2. همان

3. بیانات امام خامنه‌ای (مدظله‌العالی) در دیدار مردم آذربایجان‌، 28 بهمن 91

4. همان

نظرات  (۳)

سلام 
مطلب شما در تارنمای کاوش پرس در بخش وبلاگ شاخه سیاست قرار گرفت. 
برای باز نشر مطالب جدیدتان می توانید لینک آن را از طریق بخش «تماس با ما» در تارنمای کاوش پرس به دست ما برسانید.
KAVOSHPRESS.IR
احسنت !
مطالب یک طرف ، عکس خیلی قشنگ و با معنی بود

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی